PR 1 Pico do Arieiro – Pico Ruivo: trasa granią

Część naszego dużego przewodnika: Szlaki PR na Maderze: przegląd jedenastu tras

Jak się idzie

Start na Pico do Arieiro jest nieprzyzwoicie wygodny: parkuje się na 1818 metrach i przez pierwsze pół godziny idzie w dół. Potem proporcje się odwracają. Grań opada stromo w lewo i w prawo, stopnie są wysokie, a trasa składa się z ciągu podejść i zejść, które w sumie dają wyraźnie więcej metrów przewyższenia, niż sugeruje różnica 366 metrów między najniższym a najwyższym punktem.

Po drodze leżą trzy tunele, najdłuższy około 200 metrów, wszystkie nieoświetlone i ociekające wodą. Bez czołówki trasa nie jest sensownie przechodnia — światło telefonu nie wystarcza, a to właśnie ta ręka jest potrzebna na poręczy. Szerzej w tekście skala trudności, tunele i czołówka.

Ostatnie dwadzieścia minut na szczyt Pico Ruivo prowadzi szeroką, brukowaną rampą. Po grani wydaje się chodnikiem.

Lęk wysokości

Trasa jest zabezpieczona na całej długości, z barierkami w każdym poważnym miejscu. Mimo to jest eksponowana: są odcinki, gdzie po obu stronach jest kilkaset metrów powietrza, a barierka odbiera ryzyko, nie odczucie.

Kto wie, że w takim terenie się blokuje, idzie raczej PR 1.2 z Achada do Teixeira. Kończy się na tym samym szczycie, w godzinę zamiast trzech i bez jednego metra ekspozycji.

Mgła, i dlaczego rano

Grań leży dokładnie na dziale pogodowym między północą a południem. Wilgotne powietrze z północy wznosi się po stoku i skrapla — najczęściej w ciągu przedpołudnia. Kto wyrusza o siódmej, idzie z dużym prawdopodobieństwem ponad zwartym morzem chmur. Kto wyrusza o jedenastej, idzie często w chmurze.

Dlatego wycieczki na wschód słońca jeżdżą na Arieiro, a nie na Ruivo: punkt widokowy przy starcie jest osiągalny samochodem. Więcej w tekście wschód słońca na Pico do Arieiro.

Przy sztormie, oblodzeniu lub urzędowym ostrzeżeniu szlak jest zamykany, czasem krótkoterminowo rano.

Dojazd i droga powrotna

Na Pico do Arieiro prowadzi droga ER 202 od Poiso; parking leży bezpośrednio przy starcie i w pogodne dni jest pełny od ósmej.

Właściwym problemem jest powrót. Trasa nie kończy się tam, gdzie się zaczyna. Są trzy możliwości:

• Powrót tą samą drogą — wtedy jest to 12,2 kilometra i około sześciu godzin, z całym podejściem i zejściem po raz drugi.
• Dalej do Achada do Teixeira i odbiór na miejscu. Zejście tam to PR 1.2 w odwrotną stronę, dobra godzina.
• Wykupić transfery na szlaki. Dowóz na Arieiro, odbiór z Achady. Na tej trasie jest to rozwiązanie najczęstsze, i nie bez powodu.

Rezerwacja

PR 1 jest płatna i wymaga rezerwacji, a przy tym jest najdroższa na wyspie — od pełnego ponownego otwarcia wiosną 2026 roku ma własną taryfę. Rezerwuje się przez SIMplifica w oknach 30-minutowych; przebieg opisuje rezerwacja szlaków.

Częste pytania

Jak trudna jest naprawdę PR 1?

Urzędowo średnia i kondycyjnie rzeczywiście taka: trzy godziny, bez ekstremalnych podejść. Wymaga natomiast pewnego kroku i odporności na ekspozycję przez dłuższe odcinki.

Czy PR 1 da się przejść z dziećmi?

Z dziećmi pewnymi kroku i bez lęku wysokości, mniej więcej od dziesiątego roku życia i pod opieką — tak. Dla młodszych właściwym wyborem jest PR 1.2 z Achada do Teixeira.

Czy na PR 1 potrzebny jest przewodnik?

Nie, trasy nie da się zgubić. Wycieczka z przewodnikiem rozwiązuje natomiast przy okazji problem transportu, który na tej trasie jest realny.

Ile czasu zaplanować na PR 1?

Trzy godziny na samo przejście, plus dojazd i przerwy na szczycie. Kto idzie w obie strony, planuje sześć do siedmiu godzin.

Ile kosztuje wejście na PR 1?

10,50 euro od osoby za pełną trasę — najwyższa stawka na wyspie. Gdy szlak jest prowadzony tylko do punktu widokowego Pedra Rija, obowiązuje 4,50 euro. Który przypadek jest aktualny, widać przy rezerwacji.