Wschód jest geologicznie najstarszą częścią Madery i tak też wygląda: wygładzony, czerwono-ochrowy, bez lasu. Kto spodziewa się zielonej wyspy, jest tu początkowo zdezorientowany — i zostaje potem właśnie dla tego kontrastu.
Machico, 30 minut od Funchal drogą VR1, było pierwszą osadą wyspy, a dziś ma drugą importowaną plażę piaszczystą. Pomiędzy leży lotnisko, na platformie wspartej na 180 podporach ponad terenem — powód, dla którego lądowanie ma swoją renomę.
Caniçal był do 1981 roku stacją wielorybniczą. Museu da Baleia opowiada dziś o tym przełomie jako o historii ochrony przyrody.
Rdzeniem regionu jest Ponta de São Lourenço, wąski cypel na wschodnim krańcu. Oznakowany szlak PR8 mierzy około 8 kilometrów tam i z powrotem, oficjalnie przewidziano na niego 2:30 godziny, realnie są to około trzy, i nie ma na nim ani jednego miejsca w cieniu. Wiatr i słońce są tu silniejsze niż gdziekolwiek indziej na wyspie; dwa litry wody i nakrycie głowy to nie przesada.
PR8 od stycznia 2026 roku wymaga rezerwacji — okno czasowe rezerwuje się wcześniej przez SIMplifica, 4,50 euro od osoby. Wejście bez ważnej rezerwacji jest wykroczeniem.
Reguła pogodowa: gdy północ i centrum są zamknięte chmurami, wschód jest często jedynym pogodnym miejscem.